Willy van Baar-Bakker

W

illy van Baar-Bakker

Willy is geboren in Catrijp op 18 augustus 1931.  Na haar huwelijk met Jan van Baar gingen ze wonen aan de Krankhoorn  in Warmenhuizen en daar werden Jos en Koos geboren. Later verhuisden ze naar Dirkshorn waar Karin en als toegift Marcel en Emil nog kwamen.

Ze  was jaren lid van de Katholieke vrouwengilde waaruit later het ziekenbezoek is geboren. Dat heeft ze ook jaren gedaan. Tevens  was ze lid van het Sint Caecilia koor. Ze stond altijd voor iedereen klaar, oppassen op de kleinkinderen of met Marcel naar Alkmaar voor een behandeling. Het Sinterklaas feest was iets waar iedereen naar toe leefde, zeker voor de kleinkinderen met de echte Sinterklaas en Pieten.

Nadat haar man overleed  wist ze de draad weer op te pakken en samen met Buurvrouw Ans fietste en wandelde ze heel wat af.

De laatste jaren ging het wat minder en verhuisde ze haar de Hornhoeve waar Karin, haar dochter, steeds voor haar klaar stond en haar anker was. De laatste twee weken ging het al slechter en op 27 april  is ze overleden.

Riet Kruijer-Spaans

R

iet Kruijer-Spaans

Riet is geboren op 28 januari 1935 aan de Koorndijk in Tuitjenhorn in een gezin met zeven kinderen. Na de lagere school ging ze naar de huishoudschool daar leerde ze o.a. goed  naaien, wat haar later goed van pas kwam. Op haar 22e trouwde ze met Piet Kruijer en ze kregen vier zonen. Ze woonden in de voormalige gemeente Sint-Maarten, als de jongens uit school kwamen stond het kopje thee en een koekje klaar. De kinderen werden groter en uiteindelijk na wat omzwervingen gingen ze wonen in Sint-Maarten. Sint Boys speelde een belangrijke rol in het gezin, vader als scheidsrechter en moeder voor o.a. de was, de wasmachine heeft overuren gedraaid, hiervoor werd ze beloond met een oorkonde en de titel ” Lid van Verdienste”, waar ze apetrots op was.

Trots was ze ook op haar zonen en de kleinkinderen. Ze woonden allemaal dichtbij en kwamen vaak om de koffie.

Haar man overleed op 80 jarige leeftijd. In 2005 verhuisde Riet naar een aanleunwoning van het Sint Jozefpark. In 2012 kwam ze Jan Dirk Brommer, een vriend van vroeger tegen en hij kwam wat klusjes bij haar doen en van het een kwam het ander. Samen hebben ze een goede tijd gehad.

Riet haar gezondheid ging achteruit en ze verhuisde naar Magnushof en nog later naar de Bron, waar haar maatje Dirk elke dag bij haar langs ging. Op 25 februari was ze moegestreden en overleed ze.

Bora Beemsterboer-Rood

B

ora  Beemsterboer-Rood

Bora is geboren is Spanbroek als vierde kind van zes. Na de lagere school ging ze naar de Mulo om daarna als kraamverzorgster te gaan werken. Een van haar vriendinnen had een leuke broer en zo kreeg ze verkering met Jaap Beemsterboer. Ze  trouwden en  gingen  wonen in Wognum waar al snel de oudste twee werden geboren. Later verhuisden ze naar Tuitjenhorn omdat Jaap hoofd werd van de VGLO.

Inmiddels hadden ze vijf kinderen, toen ze zwanger was van Debby kwam Guido om bij een ongeluk en had ze het heel zwaar. Om afleiding te zoeken ging ze studeren voor schoonheidsspecialiste en begon ze een salon instituut Esdebby aan huis. Toen later ook Niels verongelukte, schoondochter Yvonne overleed, kwam ze daar niet meer overheen, ze had veel moeite om zich te binden aan haar kinderen.

Pas in haar laatste paar levens weken kon ze dat los laten. Haar kleinkinderen waren haar alles en dat was een wederzijdse verwennerij van aandacht, liefde, warmte, kennis en gezelligheid. Na een kort ziekbed  is ze op 7 februari rustig van ons heengegaan.

Alie Groot-Bruin

A

lie Groot-Bruin

Alie haar levensreis begon in een groot gezin van elf kinderen in Heiloo. Na haar trouwen in 1963 gingen ze wonen op ‘t Rijpje waar haar vijf kinderen geboren werden. Ze genoot erg van  haar kinderen en was gek op haar kleinkinderen. Ze cijferde zichzelf altijd weg, stond voor iedereen klaar, niet klagen en niets vragen. Ze had af en toe een zetje nodig om ergens heen te gaan, maar als ze er dan was, dan genoot ze volop, zoals bv bij de handwerkclub.

Ook gingen ze jaren op vakantie naar de caravan in Groningen, eerst samen met haar man en nadat hij in 2010 overleed ging ze zelf weer autorijden en met de auto naar Groningen samen met haar geliefde kleinkinderen.

Ze was een echt familiemens, met Kerstmis en Sinterklaas was het altijd feest met haar befaamde slaatje en oliebollen.

De laatste twee weken lag ze in het ziekenhuis. Zelf voelde ze al dat ze het niet ging redden en kon ze maar moeilijk haar kinderen en kleinkinderen loslaten. Ze heeft nog van iedereen afscheid genomen en op 7 februari is ze overleden.

Jan- Gerrit Dekker

J

an-Gerrit Dekker

Jan-Gerrit is geboren op 21 februari 1958 in Krabbendam als tweede in een gezin van vier. Een mooi gezin waar moeder het huis draaiende hield en vader een kraanbedrijf aan het opzetten was.

Na de lagere school wilde hij meteen bij zijn vader gaan werken maar dat mocht nog niet, eerst wat leren maar dat vond hij niets, maar hij behaalde zijn diploma en hij kon op de kraan. Hij moest in dienst, al probeerde hij daar onderuit te komen maar dat lukte niet. In dienst haalde hij zijn vrachtwagen papieren, was het toch nog ergens goed voor.

Jan–Gerrit hield erg van uitgaan en zo kwam hij Karin tegen. Ze gingen wonen in Tuitjenhorn en kregen drie kinderen en inmiddels vijf kleinkinderen.

Later is zijn kraanverhuurbedrijf geïntrigeerd in K Dekker Bedrijf. Jan-Gerrit was iemand van de werkvloer en niet van het vergaderen. Hij was een belangrijke verbindingsman tussen het kantoor en de projecten buiten.

Thuis was hij een echte familie man, gek van kinderen en kleinkinderen. Op vrijdag het “half zessie”, samen de week doornemen aan de keukentafel. Samen de kermisborrel, het voetbal kijken en analyseren.

De laatste periode was hij heel ziek, veel zieker dan hij liet merken en Jan-Gerrit overleed op 1 januari. Wat zullen ze jou, de opper Dekker missen.

Sam Oudhuis

S

imon Oudhuis

Bij de geboorte van Sam overleed zijn moeder en bleef zijn vader achter met tien kinderen en daarom werd hij thuisgehaald, zoals je dat toen noemde, bij zijn oom en tante in Tuitjenhorn. Met de schoolvakantie ging hij terug naar zijn vader, broers en zussen, waar hij middelpunt was van het gezin. Op zijn twaalfde werd definitief besloten dat hij bij zijn oom en tante bleef wonen. Toen hij ouder werd nam hij het tuindersbedrijf over van zijn oom maar daar lag niet helemaal zijn hart in. Toen kwam de kans om er een vakantiepark op de beginnen “Oase”.

Sam was een gelovige man en een trouw kerkganger, ook ging hij naar hervormde en gereformeerde diensten in omliggende dorpen.

Hij was een bijzondere man, had uitgesproken ideeën , principes en meningen. Je moest van goede huize komen om hem van het tegendeel te overtuigen en vaak was dit een kansloze missie.

Hij bleef als enigste over van het grote gezin. Langzaam vielen zijn krachten weg en op 12 december  heeft hij zijn verjaardag nog gevierd met veel mensen, waarna hij op 30 december rustig is ingeslapen.

Arie Ruigrok

Adrianus Johannes Cornelis
D

e broer van mijn vader Sjaak zei al eens: In Arie is alles aan talent van de twee families gestopt en voor de andere broers en zussen was nog een restje over. Zo was hij onderwijzer, bestuurder, speelde hij piano en orgel, was hij dirigent, glazenier, pottenbakker, tegelschilder, timmerman, tuinman, vogelaar. Maar vooral was hij broer, man, vader en een fantastische opa.

Lees verder →

Arie Ruigrok

A

rie Ruigrok

Arie is geboren in Noordwijk aan Zee, als oudste voelde hij zich erg  verantwoordelijk voor zijn broers en zussen, vooral nadat zijn moeder overleed toen hij veertien was.

Op dansles leerde hij zij vrouw Clara kennen en samen zijn ze naar Tuitjenhorn verhuisd i.v.m. zijn baan als onderwijzer.Hier zijn hun vier kinderen geboren. Als directeur van de Mavo heeft hij naast het onderwijzen ook menig kind en ouder met advies bijgestaan.

Hij heeft voor deze kerk als vicevoorzitter veel restauraties begeleid en de glas in lood ramen met veel geduld en passie gerestaureerd.

In Nieuwe Niedorp heeft hij 20 jaar les gegeven op het seminarie om buitenlandse priesterstudenten Nederlands te leren en de Nederlandse cultuur en gewoontes bij te brengen.

Toen zijn kleinkinderen werden geboren stond hij ze met raad en daad bij. Hij heeft met allemaal een eigen, speciale band opgebouwd.

Helaas liet zijn gezondheid hem in de steek en kon hij niet meer thuis wonen. Eerst in Den Koogh en later in Magnushof werd hij liefdevol verzorgd. Hier was ook de liefdevolle band tussen hem en Clara overduidelijk te zien. Op 29 december is Arie op 80 jarige leeftijd overleden.

Pastoor Jan Berkhout

P

astoor Jan Berkhout

Pastoor is opgegroeid in de Rijp in een gezin met tien kinderen. Na school ging hij werken in de Bijenkorf. Daar kwam hij erachter dat hij meer had met emoties dan met omzet en hij besloot Theologie te gaan studeren om priester te worden. Hij werkte in verschillende parochies en kwam tenslotte in Volendam terecht, waar hij bekend werd  door de Nieuwjaarsbrand waar hij veel uitvaarten leidde en de families van de slachtoffers begeleidde. Met troost en aandacht stond hij klaar voor wie hem nodig had. Een kwetsbare herder die vanuit zijn eigen kwetsbaarheid oog had voor de menselijke maat.

Zijn hulp na de ramp in Volendam leverde hem veel waardering op maar had ook zijn schaduwzijde. Na deze periode kroop het verdriet bij hem naar binnen en kreeg hij een burn-out.

Daarna is hij nog pastoor geweest in Breezand en later is hij twaalf bij ons in Tuitjenhorn onze Pastoor geweest, maar Volendam liet hem niet los. Zijn gezondheid begon hem in de steek te laten en hij verhuisde naar Huizen. Hier is hij op 78 jarige leeftijd overleden. Hij was er altijd voor anderen.

Pastoor Jan Berkhout overleden

HUIZEN

Pastoor Jan Berkhout is dinsdagnacht overleden. Hij kreeg landelijke bekendheid na de cafébrand in Volendam in de nacht van 31 december 2000 op 1 januari 2001 waarbij 14 mensen de dood vonden.

Voor onze parochie heeft Pastoor veel betekend.  Een hartelijke, open en ruimdenkende man die gedurende elf jaar onze Pastoor was.  In maart dit jaar nam hij met een groot feest afscheid.

Hij werd in 2006 benoemd tot ridder  in de Orde van Oranje Nassau. Pastoor is overleden in het verzorgingshuis in Huizen waar hij het laatste half jaar woonde. Hij is 78 jaar oud geworden.

Klik op onderstaande link om de rouwkaart te downloaden:

Jan Berkhout rouwkaart

Trien Zomerdijk-Ligthart

T

rien is geboren op 7 februari 1929 in een ijskoude winter als vijfde dochter in het gezin.

Na de lagere school ging ze werken bij de familie Zomerdijk in Eenigenburg. Daar leerde ze Andries kennen, helaas werd hun verkering niet goedgekeurd door haar ouders en werd ze naar een ander gezin gestuurd. Maar door bemiddeling van Pastoor mochten ze toch trouwen. De kinderen kwamen en ze had haar handen vol aan het huishoudelijk werk en het grote gezin, iedereen hielp mee. De kinderen groeiden op, kregen verkering, trouwden en de kleinkinderen werden geboren.

Andries stopte met zijn bedrijf en ze verhuisden met de jongste drie naar Tuitjenhorn. Andries overleed toen Trien 59 was. Peter woonde gelukkig nog thuis, dat gaf haar veel steun. Ze kreeg wat meer tijd voor haar hobby s, zwemmen, yoga en handwerken voor de welfare. In 2015 verhuisde ze naar het Sint Jozefpark waar ze zich snel op haar gemak voelde. Na de ziekenzalving is ze rustig ingeslapen op 20 december 2018.

Jaap Karsten

J

aap was na de lagere school als tuinderszoon voorbestemd om ook dat beroep uit te oefenen, maar eerst werd Jaap uitgezonden naar Nederlands Indië waar hij als kok heeft gewerkt. Terug in Nederland had hij weinig zin om op de akker te gaan, maar hij moest toch weer aan de gang.

Hij kreeg verkering, trouwde en ging in Kalverdijk wonen waar hij een huis met een stukje land erbij had, waar het hard werken was. Al snel na hun huwelijk kwamen de kinderen 7 stuks in totaal. In de zomer hield hij van tulpen kweken,  favoriet was Rosario, wat later op hun huis aan de Koorndijk kwam te staan. Hij was trots op zijn kinderen en blij dat ze altijd bij hem op bezoek kwamen.

Na het overlijden van zijn vrouw zorgden zijn dochters voor hem, maar de regie hield hij graag in handen. Het harde werken had zijn tol geëist van zijn lichaam, maar hij kon nog lang blijven fietsen en later met de booster op pad. Jaap bleef goed op de hoogte van alles wat zijn interesse had. Op 91 jarige leeftijd overleed hij op 12 december 2018.

Carla Perrin

C

arla is geboren op 17 augustus 1967 in Dirkshorn als middelste van 3 kinderen. Op haar 17e ging ze voor 3 maanden als Au Pair naar Amerika om in een gezin op de kinderen te passen. Ze kreeg verkering  en ging samenwonen is Schagen. De laatste 17 jaar werkte ze bij Ten Boekel en Bakker, waar ze zich erg thuis voelde. Het overlijden van haar vader en moeder heeft grote impact op Carla gehad. Ze was een echt gevoelsmens. Betrokken bij haar familie. Haar neefjes en nichtjes waren haar oogappeltjes en ze waren gek op haar. Carla hield van tuinieren, foto`s verzamelen en sporten. Ze zat van jongs af aan al op handbal. Na 3 moeilijke jaren had ze haar geluk weer gevonden in de liefde, maar dit heeft maar 4 maanden mogen duren. Wat altijd blijft zijn de mooie herinneringen welke we van jou hebben en de mooie foto’s die jij hebt gemaakt.

Judy van Engelenburg

D

ochter van Jan Karsten en Corrie Karsten Pronk. De hechtheid van het bestaan. Judy nam het leven en genoot van de talloze dingen, de grote dingen maar ook zeker had ze oog voor de kleine dingen. Haar kleurrijke leven, haar humor en luchtigheid. Als ze iets in haar hoofd had, gebeurde dat ook. Zo heeft ze voor 25 gulden een pak beschuit opgegeten zonder te drinken en waardoor ze op zaterdagavond een avondje uit kon. Wie kan dit? Het is niet te beschrijven wat ze voor haar nabestaanden heeft betekend, hoe ze gemist wordt. Judy kon dit zelf wel goed beschrijven in haar gedichten. Sterke moeders, sterke dochters en Judy was sterk. Sterk als haar zusjes. Tot het einde is ze haar eigen weg gegaan zoals ze altijd heeft gedaan. Gevormd door het leven, haar muzikaliteit, creativiteit, dystonie, haar mooie gezin. Haar man Berry en de kinderen Gijs, Sophie en Lieve. Sterk in de tijd in Suriname. Op 53 jarige leeftijd is Judy veel te vroeg van ons heengegaan .

Catharina Maria Schabbing-Blom, Ina

I

na  werd geboren op 15 september 1946 in t Rijpje, dochter van Piet Blom en Marie Groot. Ze was de zevende uit een gezin met dertien kinderen.  Op de kermis ontmoette ze  Joop Schabbing. Ze trouwden en gingen wonen in Julianadorp.  dochter Esther en zoon Norbert kwamen. Na 14 jaar wilde Ina  terug naar de familie.  Ina ging graag op vakantie, maar ze was ook altijd weer heel blij als ze met de auto Tuitjenhorn  in reden. Daar kon Ina zo genieten van de gezelligheid , de kleine dingen en de mensen om haar heen. Ze was een echt mensen mens. Tijdens haar leven  genoot ze van de handbal, was ze Akela bij de gidsen,  zong ze in het koor D`Cymo  en deed ze vrijwilligerswerk in het Sint Jozefpark.  Ina was gek op haar kleinkinderen, Gijs, Jip, Kas, Arno en Danichio. Lekker kleuren, verven, puzzelen en spelletjes doen. Het kon haar niet gek genoeg.  In oktober 2017 werd bij haar darmkanker geconstateerd.  We gaan er voor, zei ze. Zoveel aanloop, zoveel kaartjes . Gelukkig heeft ze een paar weken voor haar overlijden haar 50 jarig huwelijksfeest nog kunnen vieren, zo ook een etentje met het hele  gezin aan het strand. Dagen met een gouden randje.

Afra Blom- Kruijer

W

at was ze lief, wat was ze ons lief. Afra Blom Kruijer , geboren op 14 april 1930 dochter van Pieter Kruijer en Guurtje Blankendaal. Het gezin bestond uit negen jongens en twee meisjes. Het was een gezellig en  liefdevol gezin, waar altijd wel wat te doen was. Samen zingen met Annie Buter als de Nachtegaaltjes tijdens de feesten voor de Indiëgangers. Ze trouwde met Theo Blom en hadden een liefdevol huwelijk. Ze kregen een groot gezin, waar liefde en aandacht was voor iedereen en , waar veel mogelijk was . Afra was  zelf creatief, zelfstandig en inventief. Zo haalde ze haar rijbewijs,  opdat ze zelf  naar Thea op bezoek kon gaan. De kleinkinderen kwamen en ze was een trotse oma. Samen met Theo verhuisde ze naar het Sint Jozefpark waar ze een goede tijd heeft gehad. Eerst samen met Theo en daarna samen met de kinderen, de verzorging en de buren. Na een liefdevolle verzorging in Zuyderwaert is Afra rustig ingeslapen.

 

Anna Maria Veldboer- Schipper, Annie

A

nnie is geboren op  14 augustus 1931 in Waarland . Het was armoe troef. Zo ging  ze samen met ome Cor houtsprokkelen langs de spoorlijn. Ze ging werken op een atelier en verzorgde haar ouders die naar Tuitjenhorn verhuisden. Ook diende ze daar in het bejaardentehuis. Annie trouwde met Cor Veldboer en samen kregen ze twee zonen Dik en Ton. Cor werd al vroeg ziek en Annie hielp mee het gezin draaiende te houden. Ze haalde met lof haar ondernemers papieren en ze begonnen een klein bedrijfje.  Haar droom om samen met haar gezin naar Canada te gaan realiseerden ze. Cor overleed in 1977. Later ontmoette Annie haar levenspartner Piet Buter en met hem heeft ze 25 jaar mooie jaren gehad. Opa Piet overleed toen Annie met twee kleinkinderen op reis was in Canada. Reizen deed ze graag. Zo heeft ze een mooie reis gemaakt  met  Ton en Roos naar China. Voor de  kleinkinderen was ze geen knuffel oma maar wat heeft ze van ze genoten, wat waren ze belangrijk voor haar. Samen hebben ze veel gedaan. Kamperen, ijsjes eten, uitstapjes naar de harddraverij, fietsen. Haar laatste reis is nu begonnen. Rust zacht Annie.

 

 

Johannes Duister, Jan

S

int Maarten, 18 april 2018.  De overlijdenskaart van Jan begint met de volgende tekst. Met liefde heb je voor ons geleefd en gezorgd. Nu moeten we met veel verdriet afscheid nemen van mijn innig geliefde man en onze lieve, zorgzame vader en opa Jan Duister. Op 82 jarige leeftijd is overleden Jan Duister. Het is intussen alweer een paar maanden verder, maar de pijn verzacht niet .Eigenlijk is het nu leren leven met dit enorme verlies. Steun zoeken en steun vinden bij elkaar. Jan is altijd een voorbeeld geweest in hoe trouw en loyaliteit aan zijn gezin hoort te zijn. Het gezin heeft samen vele leuke en waardevolle momenten gekend  De ouders  stonden altijd voor de kinderen klaar,  ondanks het feit  dat de kinderen  hun  weleens een klein beetje kopzorgen bezorgden. Zoals zijn zoon Mike  zo mooi verwoordt: Ik zal er daarom ook alles aan doen mijn beloftes aan pa te kunnen waarmaken! Ik en mijn gezin missen jou pa….maar zullen je nooit vergeten!

 

 

Zus Pronk

Z

o lang samen, zo verbonden met elkaar, wat zal het stil worden. Zus  ( Afra )is geboren op 2 februari 1919. Bijna 100 is Zus geworden. Zus was de oudste van het gezin van Jan Pronk en Agie Blankendaal. Zij kreeg nog drie broers en één zus Marie De crisisjaren hebben haar mogelijk gekneed. Zij was eenvoudig en had weinig voor zichzelf nodig. Zus kwam aan huis bij de mensen om  kleding te maken en te  herstellen. Het was een vrij bestaan. Later ging ze werken bij het naaiatelier  en bij het ECN. Zus had in haar leven veel op met haar familie, vrienden en kennissen. Ook  had ze veel op met de zwakkere en ziek en zeer.  Mooie jaren heeft ze gehad, samen met Marie en Niek in het Sint Jozefpark, het pretpark. Kaarten en visites afleggen met Marie. Zus en Marie hadden altijd praat en stonden vooral zeer positief in het leven. Zus was altijd erg recht door zee,  ze was eerlijk. Tezamen met haar West-Friese dialect kon zij altijd mooi uit de hoek komen en mensen aan het lachen maken. En zij genoot daar zelf ook van. Op haar 96ste stopte zij met zwemmen. Op de vraag, hoe word je zo oud was haar antwoord:  “ Je nergens wat van aantrekken”.

 

 

Rudolf Wessel Visser

R

udolf Wessel Visser is geboren op 11 oktober 1948 in IJmuiden. Hij werd Arts algemene geneeskunde, Homeopathie en Orthomoleculaire geneeskunde in Santpoort – Zuid en Den Helder. Bijna drie  jaar geleden verhuisde hij met zijn vrouw Gerda naar Tuitjenhorn. Hij was toen al ernstig ziek maar wilde niet dat dit bekend zou worden; want een dokter is immers toch nooit ziek?! Vastbesloten ging hij iedere keer de strijd aan totdat het echt niet meer ging en hij moest toegeven dat dit gevecht niet te winnen was. Op 8 februari 2018 is hij rustig voor altijd heengegaan. Voor zijn gezin laat hij een grote leegte achter, want samen klinkt zo gewoon, samen werken, eten, slapen, lachen, lopen, zwijgen, koffie drinken en nog zo veel meer. Allemaal heel gewoon. Totdat de dood een eind maakt aan samen en niets meer het zelfde is. Wat nog rest zijn de foto’s, de beelden, zijn boeken en de herinnering.