Jacoba Gertudis Molenaar-Dekker

De afscheidsdienst is op dinsdag 8 oktober 2019. Aanvang 19.00

Lourentia Cornelis Driesse-Stoop

De afscheidsdienst is op donderdag 10 oktober 2019. Aanvang 10.30.

Arie Ruigrok

Adrianus Johannes Cornelis
D

e broer van mijn vader Sjaak zei al eens: In Arie is alles aan talent van de twee families gestopt en voor de andere broers en zussen was nog een restje over. Zo was hij onderwijzer, bestuurder, speelde hij piano en orgel, was hij dirigent, glazenier, pottenbakker, tegelschilder, timmerman, tuinman, vogelaar. Maar vooral was hij broer, man, vader en een fantastische opa.

In Noordwijk aan Zee stond mijn vaders wieg en als oudste voelde hij zich al verantwoordelijk voor de broers en zusters, helemaal nadat zijn moeder overleed toen hij 12 was. De liefde en aandacht van zijn tantes Triene en Peumy hebben dit verlies voor hem draaglijk gemaakt maar het verantwoordelijkheidsgevoel voor zijn broers en zussen is altijd gebleven. Zo heeft hij samen met mijn moeder zijn zus Ricky verzorgd tijdens de laatste maanden van haar leven, nu 9 jaar geleden.

Zijn grote liefde vond mijn vader tijdens dansles bij de familie Van Noort in Noordwijkerhout waar onze moeder zo zwierig door de schuur danste dat zij mijn vaders hart wist te stelen. Ook werd hij direct door zijn aanstaande schoonouders in hun harten gesloten. Sinds die avond zijn mijn ouders onafscheidelijk geweest en in Tuitjenhorn, waar mijn vader niet alleen een baan als onderwijzer maar ook een huis aangeboden kreeg, is de familie uitgebreid met vier kinderen. Als kinderen hebben we een mooie jeugd gehad met veel ruimte en vrijheid en wat voor mij heel belangrijk was: met veel dieren. Ponyrijden met het wagentje naar Eenigenburg was altijd een feest.

Als ‘meester’ had mijn vader al een heuse fanclub. Wanneer hij maandagochtend uit de bus stapte stonden de kinderen hem al op te wachten bij de halte en liep hij, als een rattenvanger van Hamelen, pijp in de mond, voorop. Een kind naast hem zijn tas dragend, de rest er achteraan, op weg naar een nieuwe schooldag. Lesgeven werd overigens ook gewoon gedaan in de natuur. Biologieles in het Zwanenwater bijvoorbeeld, waar de kinderen alle plantjes in de duinen leerden en tussendoor ook de reikwijdte van de vleugels van een meeuw gingen meten. Of ze gingen naar het Geestmerambacht waar het zomaar kon gebeuren dat ze door zwanen werden aangevallen en moesten wegkruipen onder een deken. Met sommige leerlingen heeft hij altijd een speciale band gehouden, zoals met Kuf, die tot op de dag van vandaag allerlei klussen op zich neemt van verbouwingen tot mollenvangen aan toe.

Als directeur van de Mavo in Tuitjenhorn heeft hij naast het onderwijzen ook menig kind en ouder met raad en daad bijgestaan. Een aantal ouders zijn we nog tegengekomen toen zij op bezoek waren in Magnushof of daar aan het revalideren waren. En een aantal oud-leerlingen hebben hem verzorgd en hem betrokken bij de bezigheidstherapie.

Zijn onderwijscarrière eindigde helaas te vroeg, en de manier waarop het eindigde heeft ook zijn sporen nagelaten. In deze tijd heeft hij wel heel veel steun gehad van zijn vrienden, die hem ook in Magnushof nog regelmatig bezochten, en dan speciaal Ton Frigge, die altijd voor een lichte noot zorgde, Pé Hof zijn trouwe automonteur, Jaap Dekker, zijn vriend uit het kerkbestuur, zijn “beste vriendin” Riet Pronk, en zijn loopmaatje Cor Kruyer met wie hij 24 jaar lang de duinen in Petten onveilig heeft gemaakt. Ook vond hij een nieuwe uitlaatklep in de vele hobby’s die hij had. Onder andere de ramen van deze kerk heeft hij in zeven jaar tijd met veel geduld en passie, gerestaureerd en de verdere restauratie van de kerk als vice-voorzitter van het kerkbestuur begeleid. Met zijn glas-in-lood hobby kon hij ook zijn onderwijskwaliteiten inzetten. Veel andere hobbyisten heeft hij glas-in-lood geleerd. Nog meer werd hij weer docent op het seminarie in Nieuwe Niedorp waar hij 20 jaar lang de buitenlandse priesters in opleiding niet alleen Nederlands doceerde maar ook de Nederlandse cultuur en gewoontes bijbracht. De band met hen was erg hecht en we zijn als familie ontzettend dankbaar voor de steun die hij en wij van hen hebben ontvangen in de laatste levensfase van mijn vader. Op zijn sterfbed is hij zo vaak gezegend dat wij ervan overtuigd zijn dat hij het mooiste plekje in de hemel krijgt.

Mijn vaders grootste, onontdekte, passie kwam op het moment dat de kleinkinderen geboren werden. Zes in totaal: Carlijn, Floris, Sophie, Thomas, Tjibbe en Luc. Met allemaal heeft hij een eigen, speciale band opgebouwd. Zijn gekkigheid stond voorop maar ook voor raad en daad konden ze bij hem terecht.

Helaas liet zijn gezondheid hem de laatste jaren in de steek en zelfs de dagopvang bij zijn vrienden van de Iep konden niet voorkomen dat hij niet meer thuis kon wonen. Hij werd eerst fantastisch opgevangen in Den Koogh in Den Helder en vanaf april tot aanhet einde liefdevol verzorgd op Neskaag Noord in Magnushof. Daar zijn we als familie heel dankbaar voor. Ook mijn vader bedankte hen menigmaal, waarbij hij soms even overschakelde naar het Russisch, de taal die hij na zijn onderwijscarrière ging leren om zijn geest scherp te houden.

Gedurende deze laatste maanden is de band met de kleinkinderen alleen maar sterker geworden. Hun talrijke bezoekjes gingen altijd gepaard met grappen en grollen, tot de laatste snik. Zij hebben dan ook allemaal, ieder op hun eigen manier, afscheid kunnen nemen van hun “Oop”. Ook hebben we nogmaals kunnen zien hoe diep de liefdevolle band was tussen onze ouders, want bij het woord ‘Moeder’ of ‘Clara’ stroomden vaders tranen voor “De Dame” rijkelijk over zijn wangen.

Lieve pap,bedankt voor alle mooie jaren.

Pastoor Jan Berkhout overleden

HUIZEN

Pastoor Jan Berkhout is dinsdagnacht overleden. Hij kreeg landelijke bekendheid na de cafébrand in Volendam in de nacht van 31 december 2000 op 1 januari 2001 waarbij 14 mensen de dood vonden.

Voor onze parochie heeft Pastoor veel betekend.  Een hartelijke, open en ruimdenkende man die gedurende elf jaar onze Pastoor was.  In maart dit jaar nam hij met een groot feest afscheid.

Hij werd in 2006 benoemd tot ridder  in de Orde van Oranje Nassau. Pastoor is overleden in het verzorgingshuis in Huizen waar hij het laatste half jaar woonde. Hij is 78 jaar oud geworden.

Klik op onderstaande link om de rouwkaart te downloaden:

Jan Berkhout rouwkaart

Judy van Engelenburg

D

ochter van Jan Karsten en Corrie Karsten Pronk. De hechtheid van het bestaan. Judy nam het leven en genoot van de talloze dingen, de grote dingen maar ook zeker had ze oog voor de kleine dingen. Haar kleurrijke leven, haar humor en luchtigheid. Als ze iets in haar hoofd had, gebeurde dat ook. Zo heeft ze voor 25 gulden een pak beschuit opgegeten zonder te drinken en waardoor ze op zaterdagavond een avondje uit kon. Wie kan dit? Het is niet te beschrijven wat ze voor haar nabestaanden heeft betekend, hoe ze gemist wordt. Judy kon dit zelf wel goed beschrijven in haar gedichten. Sterke moeders, sterke dochters en Judy was sterk. Sterk als haar zusjes. Tot het einde is ze haar eigen weg gegaan zoals ze altijd heeft gedaan. Gevormd door het leven, haar muzikaliteit, creativiteit, dystonie, haar mooie gezin. Haar man Berry en de kinderen Gijs, Sophie en Lieve. Sterk in de tijd in Suriname. Op 53 jarige leeftijd is Judy veel te vroeg van ons heengegaan .

Catharina Maria Schabbing-Blom, Ina

I

na  werd geboren op 15 september 1946 in t Rijpje, dochter van Piet Blom en Marie Groot. Ze was de zevende uit een gezin met dertien kinderen.  Op de kermis ontmoette ze  Joop Schabbing. Ze trouwden en gingen wonen in Julianadorp.  dochter Esther en zoon Norbert kwamen. Na 14 jaar wilde Ina  terug naar de familie.  Ina ging graag op vakantie, maar ze was ook altijd weer heel blij als ze met de auto Tuitjenhorn  in reden. Daar kon Ina zo genieten van de gezelligheid , de kleine dingen en de mensen om haar heen. Ze was een echt mensen mens. Tijdens haar leven  genoot ze van de handbal, was ze Akela bij de gidsen,  zong ze in het koor D`Cymo  en deed ze vrijwilligerswerk in het Sint Jozefpark.  Ina was gek op haar kleinkinderen, Gijs, Jip, Kas, Arno en Danichio. Lekker kleuren, verven, puzzelen en spelletjes doen. Het kon haar niet gek genoeg.  In oktober 2017 werd bij haar darmkanker geconstateerd.  We gaan er voor, zei ze. Zoveel aanloop, zoveel kaartjes . Gelukkig heeft ze een paar weken voor haar overlijden haar 50 jarig huwelijksfeest nog kunnen vieren, zo ook een etentje met het hele  gezin aan het strand. Dagen met een gouden randje.

Afra Blom- Kruijer

W

at was ze lief, wat was ze ons lief. Afra Blom Kruijer , geboren op 14 april 1930 dochter van Pieter Kruijer en Guurtje Blankendaal. Het gezin bestond uit negen jongens en twee meisjes. Het was een gezellig en  liefdevol gezin, waar altijd wel wat te doen was. Samen zingen met Annie Buter als de Nachtegaaltjes tijdens de feesten voor de Indiëgangers. Ze trouwde met Theo Blom en hadden een liefdevol huwelijk. Ze kregen een groot gezin, waar liefde en aandacht was voor iedereen en , waar veel mogelijk was . Afra was  zelf creatief, zelfstandig en inventief. Zo haalde ze haar rijbewijs,  opdat ze zelf  naar Thea op bezoek kon gaan. De kleinkinderen kwamen en ze was een trotse oma. Samen met Theo verhuisde ze naar het Sint Jozefpark waar ze een goede tijd heeft gehad. Eerst samen met Theo en daarna samen met de kinderen, de verzorging en de buren. Na een liefdevolle verzorging in Zuyderwaert is Afra rustig ingeslapen.

 

Anna Maria Veldboer- Schipper, Annie

A

nnie is geboren op  14 augustus 1931 in Waarland . Het was armoe troef. Zo ging  ze samen met ome Cor houtsprokkelen langs de spoorlijn. Ze ging werken op een atelier en verzorgde haar ouders die naar Tuitjenhorn verhuisden. Ook diende ze daar in het bejaardentehuis. Annie trouwde met Cor Veldboer en samen kregen ze twee zonen Dik en Ton. Cor werd al vroeg ziek en Annie hielp mee het gezin draaiende te houden. Ze haalde met lof haar ondernemers papieren en ze begonnen een klein bedrijfje.  Haar droom om samen met haar gezin naar Canada te gaan realiseerden ze. Cor overleed in 1977. Later ontmoette Annie haar levenspartner Piet Buter en met hem heeft ze 25 jaar mooie jaren gehad. Opa Piet overleed toen Annie met twee kleinkinderen op reis was in Canada. Reizen deed ze graag. Zo heeft ze een mooie reis gemaakt  met  Ton en Roos naar China. Voor de  kleinkinderen was ze geen knuffel oma maar wat heeft ze van ze genoten, wat waren ze belangrijk voor haar. Samen hebben ze veel gedaan. Kamperen, ijsjes eten, uitstapjes naar de harddraverij, fietsen. Haar laatste reis is nu begonnen. Rust zacht Annie.

 

 

Johannes Duister, Jan

S

int Maarten, 18 april 2018.  De overlijdenskaart van Jan begint met de volgende tekst. Met liefde heb je voor ons geleefd en gezorgd. Nu moeten we met veel verdriet afscheid nemen van mijn innig geliefde man en onze lieve, zorgzame vader en opa Jan Duister. Op 82 jarige leeftijd is overleden Jan Duister. Het is intussen alweer een paar maanden verder, maar de pijn verzacht niet .Eigenlijk is het nu leren leven met dit enorme verlies. Steun zoeken en steun vinden bij elkaar. Jan is altijd een voorbeeld geweest in hoe trouw en loyaliteit aan zijn gezin hoort te zijn. Het gezin heeft samen vele leuke en waardevolle momenten gekend  De ouders  stonden altijd voor de kinderen klaar,  ondanks het feit  dat de kinderen  hun  weleens een klein beetje kopzorgen bezorgden. Zoals zijn zoon Mike  zo mooi verwoordt: Ik zal er daarom ook alles aan doen mijn beloftes aan pa te kunnen waarmaken! Ik en mijn gezin missen jou pa….maar zullen je nooit vergeten!

 

 

Zus Pronk

Z

o lang samen, zo verbonden met elkaar, wat zal het stil worden. Zus  ( Afra )is geboren op 2 februari 1919. Bijna 100 is Zus geworden. Zus was de oudste van het gezin van Jan Pronk en Agie Blankendaal. Zij kreeg nog drie broers en één zus Marie De crisisjaren hebben haar mogelijk gekneed. Zij was eenvoudig en had weinig voor zichzelf nodig. Zus kwam aan huis bij de mensen om  kleding te maken en te  herstellen. Het was een vrij bestaan. Later ging ze werken bij het naaiatelier  en bij het ECN. Zus had in haar leven veel op met haar familie, vrienden en kennissen. Ook  had ze veel op met de zwakkere en ziek en zeer.  Mooie jaren heeft ze gehad, samen met Marie en Niek in het Sint Jozefpark, het pretpark. Kaarten en visites afleggen met Marie. Zus en Marie hadden altijd praat en stonden vooral zeer positief in het leven. Zus was altijd erg recht door zee,  ze was eerlijk. Tezamen met haar West-Friese dialect kon zij altijd mooi uit de hoek komen en mensen aan het lachen maken. En zij genoot daar zelf ook van. Op haar 96ste stopte zij met zwemmen. Op de vraag, hoe word je zo oud was haar antwoord:  “ Je nergens wat van aantrekken”.

 

 

Rudolf Wessel Visser

R

udolf Wessel Visser is geboren op 11 oktober 1948 in IJmuiden. Hij werd Arts algemene geneeskunde, Homeopathie en Orthomoleculaire geneeskunde in Santpoort – Zuid en Den Helder. Bijna drie  jaar geleden verhuisde hij met zijn vrouw Gerda naar Tuitjenhorn. Hij was toen al ernstig ziek maar wilde niet dat dit bekend zou worden; want een dokter is immers toch nooit ziek?! Vastbesloten ging hij iedere keer de strijd aan totdat het echt niet meer ging en hij moest toegeven dat dit gevecht niet te winnen was. Op 8 februari 2018 is hij rustig voor altijd heengegaan. Voor zijn gezin laat hij een grote leegte achter, want samen klinkt zo gewoon, samen werken, eten, slapen, lachen, lopen, zwijgen, koffie drinken en nog zo veel meer. Allemaal heel gewoon. Totdat de dood een eind maakt aan samen en niets meer het zelfde is. Wat nog rest zijn de foto’s, de beelden, zijn boeken en de herinnering.

 

Annie Buter – van Schagen

A

nnie werd geboren in Sint Maarten op 24 mei 1928. Ze groeide op met vier broers maar wat was ze blij en trots toen ze op elf jarige leeftijd nog een zusje kreeg. In het huishouden was ze moeders steun en toeverlaat met huishoudelijk werk. Ze trouwde in 1965 met Cor Buter en ging op Tuitjenhorn wonen waar Ard en Martien zijn geboren. Wat genoot ze van de tuin achter het huis als alles weer bloeide in het voorjaar en ze spendeerde daar vele uren in. Ze had haar vaste clubjes voor het wandelen, zwemmen, klaverjassen, rummi kuppen en koffie drinken. Voor de familie was ze het centrale aanspreekpunt en wist altijd alle nieuwtjes. In 1999 overleed Cor en kwam ze er alleen voor te staan. De kinderen, familie en vrienden stonden altijd voor haar klaar, al was het maar om te helpen voor een dutje en datje, een koppie en een praatje, een telefoontje of een luisterend oor. Getroffen door een herseninfarct overleed ze op 11 januari in haar eigen vertrouwde omgeving.

 

Willem Blom

O

p 12 december afgelopen jaar heeft ’t Rijpje een tuinder verloren, Willem Blom was tuinder in hart en nieren. Hij was altijd hard aan het werk, waarbij hij veel hulp kreeg van zijn vrouw Ina en de kinderen. Op jonge leeftijd ging hij al bij de vrijwillige brandweer van St. Maarten. Hij had een druk sociaal sportleven met voetbal en zaalvoetbal, met vaak een gezellige derde helft. Wielrennen, schaatsen, skiën, vrijwilliger op de buurtbus en schouwmeester bij het waterschap. Dol op zijn kinderen en kleinkinderen, dit liet hij niet met veel woorden merken maar wel met alles wat hij voor ze deed. Helaas stonden de laatste twee  jaar van zijn leven in het teken van ziekte. Hij heeft ontzettend moedig geknokt om zo lang mogelijk bij zijn gezin te blijven. Zijn kinderen omschreven hem als een doorzetter, loeisterk, behulpzaam, gezellig, veel humor, betrokken, een trotse opa, maar bovenal was hij voor hen een lieve vader.

 

 

Jan Strooper

A

ls oudste in het gezin werd Jan op 10 februari 1928 in Kalverdijk geboren en groeide samen met zijn broer en vijf zussen op in Tuitjenhorn.  De lagere school volgde hij op Kerkbuurt, daarna de tuinbouwschool in Hoorn en vervolgens ging Jan het leger in. Hij heeft geholpen tijdens de watersnoodramp in 1953. De angst voor storm is daarna altijd wel bij hem gebleven. Hij trouwde met Bets Roozendaal en samen  kregen ze  vier kinderen. Jan runde een tuindersbedrijf aan de Terpweg. Veel werken, het lekker buiten zijn en de vrijheid hebben, maar ook altijd wel de zorg van “wat zullen we nu”, “wat zijn de prijzen” en “wat voor weer wordt het morgen”? Toen hij het bedrijf wat kon los laten was er meer ruimte voor vakanties en genoot hij van fietsen, langlaufen, biljarten, puzzelen, potje ski-boën  en de krant. De ziekte Parkinson kreeg helaas invloed op zijn leven. Thuis wonen ging niet meer waarna hij liefdevol werd opgevangen in Magnushof waar hij zijn rust vond en op 3 december overleed.

 

 

 

 

 

 

Willy Smit – Kooijman

W

illy was een zorgzame, gastvrije, belangstellende, attente, bescheiden vrouw. Ze was een harde werker en kende de uitspraak “je handen laten wapperen” als geen ander. Ze was een sociale vrouw en waarvan alle vier  de kinderen wisten dat ze altijd klaar stond met een kopje thee. Deze vier moesten soms ook wel wat ruimte maken – want er gingen af en toe veel makke schapen in het hok – want iedereen mocht blijven eten en slapen. Ze was een sterke vrouw, die niet gemakkelijk kon spreken over emoties die haar in het leven hebben gevormd. Ze hield niet van het oordelen en veroordelen en onderstreepte dat vaak met bekende spreekwoorden. Ze stond open voor iedereen, was sociaal en hield van veel reuring. Ze ging elke dag wandelen door Tuitjenhorn of naar Warmenhuizen. Weer of geen weer, ze ging een rondje. Vaak kwam ze dan even bij een van de kinderen aan  voor een praatje. Helaas is Willy  op 27 november aan haar laatste wandeling begonnen.

 

Marie Boekel-Tesselaar

M

arie overleed op 92 jarige leeftijd. Haar wereld was anders geworden, heel klein. De dingen die ze jaren wist, waren weg uit haar geheugen. Ze raakte stukje bij beetje alles kwijt door de ziekte van Alzheimer. Ze raakte alles kwijt, de tijd, wat ze lekker vond, alles en soms hadden de kinderen het gevoel dat ze ook hen niet meer herkende. Langzaam aan verdwenen personen, een voor een, en de laatsten zijn de eersten.

Ze ging terug naar de tijd tot voor haar huwelijk met Jan Boekel in 1946. Een huwelijk met drie kinderen waar hard gewerkt moest worden, maar het geluk centraal stond.

Door de ziekte ging ze terug naar haar kinderjaren met haar ouders en broers en zussen. De laatste jaren was ze helemaal terug naar haar jeugd. Kalverdijk, Tuitjenhorn en Warmenhuizen werden haar  totaal onbekend. Terug naar haar jeugd, terug naar het tuinpad van haar vader

Aat Besteman

91 jaar geleden werd op 22 oktober de wieg van Martinus Besteman en Alie Schilder gevuld met een wolk van een dochter,  Agatha Margaretha, vernoemd naar haar Tante Grietje. Ze noemden haar Aat.

Aat was een bijzonder kind dat met iedereen vriendschap sloot, Bets Filmer was haar beste vriendin. De schoolrapporten zeggen veel over haar, voor rekenen kreeg ze een negen, voor geschiedenis een redelijk dramatische twee. gedrag was een zes en  ijver een zeven, ze was plat gezegd een dondersteen.

De gedachte dat via een stevige verkering de jonge vrouw aan de man diende te komen, viel bij Aat op onvruchtbare bodem. Als vrijgezel was het leven een feestje. Thuis woonde ze genoeglijk samen met  Alie en Piet,  later alleen met Piet, en tenslotte de laatste zeven jaar solo. Na een nare val kwam ze niet meer op krachten. Met alle liefde omringd verliet  zij het leven waar zij zo aan hechtte.

Piet Burger

Geboren in Venhuizen, gestudeerd aan de Tuinbouwschool in Hem, vervolgens via de Bloembollenvakschool te Bovenkarspel opgegroeid tot een echte bollenkweker in een groot gezin van 13 kinderen.

In 1970 getrouwd en al  snel hadden ze een gezin met vier kinderen . Door de uitbreidingsplannen van het bedrijf moest er worden verhuisd naar Valkoog. Als kers op de taart werd Ben geboren, wat hadden ze het voor mekaar. Een lieve vader en als veilingmeester wist hij vele tonnen bij elkaar te praten.

Op zijn laatste stekkie in Sint Maarten genoot hij van de prachtige tuin, zijn kas voor de vroege piepers, de mooie volière voor zijn vogeltjes, van Sint Boys zijn voetbalclub en bovenal zijn elf kleinkinderen. Na een zware operatie volgde er op 6 juni  een hersteloperatie. Vol vertrouwen ging hij dit tegemoet. Op het nieuws werden al flinke waarschuwingen afgegeven voor een stormachtige en onstuimige dag. En dat werd het. Het overlijden van Piet kwam als een donderslag bij heldere hemel

Annie de Cock- Bakker

Geboren in Catrijp als  eerste dochter uit een groot gezin. Thuis hadden ze een bakkerij waar ze veel moest helpen, haar  taak was om voor iedereen alle boterhammen te smeren en dat waren er nogal wat.

Ze kreeg verkering met Ben de Cock en maakte mooie uitstapjes op de fiets en later op de motor. Ze trouwden en gingen wonen in Zuid-Schermer waar de eerste 2 kinderen werden geboren. In de strenge winter van 62-63 verhuisden ze naar een boerderij in  Stroet waar veel werk verricht moest worden en het gezin compleet werd met nog 2 dochters.

Ze stond altijd klaar voor iedereen, was actief als handwerk moeder, ging mee op schoolkamp en buitenshuis heeft ze vele jaren in het Ziekencomité gezeten. Ze bracht maaltijden rond voor Tafeltje Dekje, deed de telefoondienst voor Graag Gedaan en paste graag op haar kleinkinderen. De laatste twee jaar heeft ze in het Sint Jozefpark gewoond. Daar werd ze goed verzorgd door haar man, haar  gezin en de zusters van Sint  Jozefpark.

Sam Ligthart

Werd op 5 augustus 1930, 2 maanden te vroeg geboren. Niet al te groot en dat is hij altijd gebleven, klein maar dapper. Hij kreeg verkering met Gre Stam, ze trouwden in 1962 en kregen 2 kinderen. Hij werkte op de akker van het  familie bedrijf. Behalve kool verbouwden ze ook irissen, ui, andijvie, haver, tarwe  en koolzaad. Zo werd het risico gespreid. Dan kon een slecht jaar weer worden opgevangen. Waar ook het financiële risico mee werd  gespreid was de komst van” de Ligthof” in 1975 op het stuk land achter hun huis.

Hij was een actief vrijwilliger voor o.a. De onderlingehulp, Uitvaartvereniging Sint. Barbara, Tafeltje Dekje, de Soos, de Aftrap en graag gedaan.

Jammer genoeg werd hij ziek en  zoals hij ook tijdens zijn leven de regie  in eigen hand hield wilde hij tijdens  zijn ziekte ook graag bepalen hoe en wat er moest gebeuren, maar wel op zijn eigen bescheiden manier.

12